فرمود ، آن ترك نماز و سستى و تكاهل در نماز است . و از محمد بن فضيل از حضرت ابى الحسن عليه السلام روايت نموده كه فرمودند آن ضايع كردن نماز است . و بعضى گفته‌اند : ايشان كسانى هستند ( يراءون ) ريا ميكنند مردم را در تمام اعمالشان و به قصد خلوص و اخلاص براى خداى تعالى انجام نميدهند ( وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ ) و منع ميكنند زكات و خيرات و هر چيزى كه در آن نفعى براى مردم باشد ، و علماء در باره آن اختلاف كرده‌اند ، على ( ع ) و ابن عمر و حسن و قتاده و ضحاك گويند ماعون زكات واجبه است ، و از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السلام هم همين روايت شده است . ابن عبّاس و ابن مسعود و سعيد بن جبير گويند آن وسائلى است كه مردم از هم عاريه ميكنند مانند ، دلو ، سطل ، تبر و تيشه و ديك و مانند آن ، و چيزهايى كه ممنوع نيست مثل آب و نمك ، و اين معنى نيز مرفوعا روايت شده است . ابو بصير از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السلام روايت كرده كه فرمود آن قرض و وام است آن را قرض ميكنيد و كار خوبى است كه انجام ميدهيد ، و اثاثيه منزل است كه عاريه ميكنيد ، و از آنست زكات ، گويد ، پس گفتم البته براى ما همسايگانى هست كه هر گاه ما متاعى به آنها عاريه ميدهيم شكسته و آن را خراب و فاسد ميكنند ، پس بر ما گناهى است اگر به آنها عاريه ندهيم فرمود ، نه بر تو گناهى نيست اگر اينطورند . كلبى گويد : ماعون تمام كارهاى خوب است .